De publiekscampagnes hebben hun vruchten afgeworpen: we smeren massaal zonnecrème en laten – ook massaal - verdachte huidvlekjes controleren. Helaas hebben dermatologen forse wachtlijsten en vaak zelfs een patiëntenstop. Kunnen AI-apps soelaas bieden?
Enkele maanden voor het smeerseizoen al, bevond de app Skinvision zich midden in een mediastorm. Aanleiding was een studie van het UZ Gent, die duidelijk maakte dat de app, die foto’s analyseert van huidvlekjes en dan adviseert of je ermee naar een echte dokter moet, behoorlijk onnauwkeurig is. De app zou vals alarm geven bij 1 op 8 goedaardige huidletsels, en erger, hij zou 1 op 4 huidkankers missen. Wat de verontwaardiging extra gewicht gaf: de app wordt terugbetaald door tal van ziekenfondsen.
Eerlijk gezegd schrok ik van die slechte cijfers, al nuanceerde Skinvision de resultaten, onder meer omdat ze op gedateerde modellen gestoeld zouden zijn. De ruimere trend van de voorbije jaren is namelijk dat AI-modellen opvallend goed zijn geworden in medische beeldvorming, en daar snel nog beter in worden. Met analyses van MRI-scans bijvoorbeeld, hebben we al gezien dat ze specialisten soms overtreffen. Dat hoeft eigenlijk niet te verbazen. Een AI-model verwerkt op een paar uur tijd meer scans dan een specialist in z’n hele leven.
De forse reactie op de tegenvallende resultaten van de app opent wel een boeiend ethisch debat. Welke foutenmarge vinden we als maatschappij aanvaardbaar? Ik zie gelijkenissen met de discussie over de zelfrijdende wagen. Het blijkt gevoelsmatig lastig dat zo’n wagen ooit fatale fouten zal maken, terwijl mensen paradoxaal genoeg méér fouten maken. Niemand die oppert om voor de veiligheid alle mensen van het stuur te halen. Ook dermatologen zullen weleens een verdacht vlekje missen op een zomerse vrijdagnamiddag. We zijn strenger voor AI dan voor een mens.
Nu, als de AI-diagnose ook voor huidkanker de specialisten overtreft, dan gaan we apps meer speelruimte en vertrouwen moeten geven. Daar is trouwens nog een bijkomende reden voor. Wie recent een afspraak heeft proberen maken met een dermatoloog, heeft allicht te horen gekregen dat er een lange wachttijd of zelfs een patiëntenstop is. Het risico bestaat dat mensen dan maar helemaal niét naar hun vlekjes laten kijken, wat problematisch is, zeker als je weet dat vroegtijdige detectie cruciaal kan zijn.
Tegelijk zou het nuttig zijn om gekende, verdachte vlekjes over de tijd heen op te volgen, met meerdere, terugkerende afspraken per jaar. Die ruimte is er al helemaal niet binnen ons zorgsysteem.
Ik denk niet dat we de dermatoloog in onze broekzak op hetzelfde niveau moeten zetten als een echte arts. Heil zie ik in een wisselwerking: een betrouwbare app die regelmatig screent en breed toegankelijk is, en twijfelgevallen doorstuurt. Dermatologen kunnen aan een vlekje voelen of de huid errond wat rekken – en die aanvullende informatie verwerken ze in hun eindoordeel. Een app die tussentijdse controles overneemt, kan de druk verlichten op artsen.
Met het verbeteren van de AI-modellen gaan er steeds minder vals positieven zijn. Uiteindelijk zullen we een model moeten vinden waarin het voor ontwikkelaars haalbaar is om hun apps verder te verbeteren en valideren, én waarin dermatologen efficiënt kunnen omgaan met doorverwijzingen vanuit zulke apps. Net zoals radiologen vandaag AI gebruiken om medische beelden sneller en beter te beoordelen, kunnen dermatologen AI-assistenten inzetten om hun strijd tegen huidkanker op te voeren.
Deze column verscheen eerder in De Tijd.
Peter Peumans behaalde een doctoraat als elektrisch ingenieur aan Princeton University, en een bachelor- en masterdiploma aan de Katholieke Universiteit Leuven. Voor hij bij imec in dienst trad, was Peter Peumans professor Electrical Engineering aan de Stanford University. Hij ontving een NSF CAREER award en een Belgian-American Educational Foundation honorary fellowship. Hij is momenteel verantwoordelijk voor imec's strategie in gezondheid.
Gepubliceerd op:
28 juli 2026
