Wat als je je jongere zelf raad kon geven? Aarti Rathi zou haar jongere zelf aanmoedigen om groter te durven dromen en volledig te vertrouwen op haar eigen kunnen.
Vandaag werkt ze als onderzoeker bij imec, maar haar verhaal begon in India, in een gemeenschap die niet altijd voorstander was van meisjes laten studeren. “Mijn ouders hebben in mijn toekomst geïnvesteerd en daar ben ik heel dankbaar voor.”
Wie was de jonge Aarti?
“Ik groeide op in India, met mijn mama, papa en broer. Mijn vader werkte in het buitenland om ons gezin te onderhouden en kwam om de zoveel maanden terug naar huis. Mijn moeder was huisvrouw en heeft nooit gestudeerd. We hadden het niet breed, maar mijn ouders wilden koste wat kost mijn broer en mij een opleiding geven.”
Voelde je de druk van je ouders?
“Ja, onrechtstreeks wel. Ik heb met de paplepel meegekregen dat je moet studeren om financieel onafhankelijk te zijn. Mijn ouders hebben daarvoor veel opgeofferd en kregen scheve blikken van mensen uit onze gemeenschap.
Waar ik vandaan kom, was het niet vanzelfsprekend dat meisjes studeren, maar mijn ouders hebben nooit een onderscheid gemaakt tussen mijn broer en mij en hebben ons gepusht om ervoor te gaan. Misschien hebben ze mij zelfs nog iets harder gepusht.”
Wat zou je je jongere zelf willen zeggen?
“Dat je niet onzeker moet zijn en dat je echt op jezelf mag vertrouwen. Maar ook dat je harde werk je verder zal brengen dan je ooit durft te dromen. Grote dromen zijn wél mogelijk voor jou.”
Wat betekent werken bij imec voor jou?
“Werken bij imec is echt een zegen. Je kan er ambitieus zijn en tegelijkertijd krijg je ruimte voor zelfzorg. Mijn man woont en werkt in India, en hoewel we elkaar maar een paar maanden per jaar zien, voelt het goed. Professioneel geluk geeft me de mentale rust om ook mijn persoonlijke leven te voeden. Die balans had ik vroeger niet; ik besteedde toen te weinig aandacht aan mijn mentale gezondheid. Nu weet ik hoe belangrijk dat is.”
